Slipveiligheid in blotevoetenzones en natte ruimtes

In blotevoetenzones gelden eigen regels. De slipweerstandsklassen R9 tot R13 voor werkzones met schoeisel , zijn hier niet van toepassing: de blote, vochtige huid gedraagt zich op een oppervlak heel anders dan een schoenzool. Bepalend is in plaats daarvan de Duitse norm DIN 51097 (hellingproef blootsvoets) met de klassen A, B en C. Wie zwembaden, douches, kleedruimtes of sanitaire ruimtes veilig wil inrichten, moet beide systemen goed uit elkaar houden.

Klassen voor natte blotevoetenzones

Getest wordt op een hellend vlak met een proefpersoon, een bevochtigd oppervlak en een bevochtigingsmiddel. De bereikte hellingshoek bepaalt de klasse.

• Klasse A – vanaf ongeveer 12° hellingshoek. Voor zones met overwegend droog gebruik: blotevoetenpaden in droge zones, kleedruimtes, voorruimtes van sauna’s.
• Klasse B – vanaf ongeveer 18°. Voor overwegend natte oppervlakken: doucheruimtes, bassinomgangen, voetbaden, bassinbodems in ondiepe zones.
• Klasse C – vanaf ongeveer 24°. Voor bijzonder kritieke zones: hellende bassinranden, instappen in het water, trappen in het water, sterk hellende oppervlakken.

Een bekleding van klasse C voldoet automatisch ook aan de eisen van B en A. Omgekeerd geldt dat niet – een A-bekleding is in een doucheruimte niet voldoende.

---

Waarom natte ruimtes zo ongevalsgevoelig zijn

• Een waterfilm tussen voet en vloer werkt als glijmiddel – pas een voldoende oppervlaktestructuur doorbreekt deze film.
• Zeep, douchegel, shampoo en huidvet verlagen de wrijving nog verder en zetten zich af in de structuur.
• Mensen bewegen zich blootsvoets vaak snel, onoplettend en zonder vast houvast in de buurt – leuningen ontbreken vaak.
• Kalk- en biofilms vormen zich ongemerkt en maken zelfs normconforme bekledingen ineffectief.
• Tegels met hoge waterabsorptie en glanzend glazuur zien er schoon uit, maar zijn nat bijzonder kritiek.

---

Oplossingen voor bestaande oppervlakken

Nieuwbouw kan van meet af aan met normconforme bekledingen worden gepland. Voor bestaande oppervlakken – en dat is vaker het geval – zijn er meerdere manieren om achteraf slipweerstand te realiseren.

1. Antislipbekledingen voor blotevoetenzones: zelfklevende banen en op maat gesneden stukken met een zachte, korrelvrije structuur. Ze geven betrouwbaar grip zonder de huid te beschadigen – grofkorrelige industriële bekledingen zijn hier uitdrukkelijk ongeschikt.
2. Transparante antislipbehandeling: een chemisch procedé dat de microstructuur van het tegeloppervlak verandert en de grip in natte toestand verhoogt, zonder het uiterlijk te veranderen.
3. Slipwerende coatings: volvlakkig aangebrachte systemen met een fijn afgestemde structuur, geschikt voor grotere aaneengesloten oppervlakken.
4. Matten en roosters voor natte ruimtes: open, goed te reinigen structuren waaronder water kan weglopen – beproefd in douchegangen en kleedruimtes.
5. Antislipstrips op kritieke punten: gericht op treden, instappen en hellingbanen, wanneer het totale oppervlak toereikend is.

---

Typische toepassingsgebieden

• Zwembaden, openluchtbaden, therapie- en hotelbaden: bassinomgangen, instappen, startzones
• Doucheruimtes en kleedruimtes in bedrijven, sportaccommodaties en clubhuizen
• Sauna- en wellnesszones, inclusief rustzones en dompelbaden
• Sanitaire ruimtes in zorginstellingen, ziekenhuizen en seniorenwoningen
• Drempelvrije badkamers en inloopdouches in de privésfeer
• Campings, overdekte zwembaden en openbare sanitaire voorzieningen
• Voedingsmiddelenbedrijven met natte reiniging, waar soms blootsvoets of in sandalen wordt gewerkt

---

Hygiëne en reiniging – het tweede deel van de veiligheid

Een slipwerend oppervlak kan alleen werken als de structuur open blijft. In natte ruimtes zijn bekleding en reinigingsconcept daarom onlosmakelijk met elkaar verbonden.

• Vermijd reinigingsmiddelen met filmvormende bestanddelen – deze slibben de structuur na verloop van tijd dicht.
• Verwijder kalkaanslag regelmatig; kalk maakt het oppervlak geleidelijk glad.
• Mechanisch reinigen, niet alleen dweilen – borstel of schrobzuigmachine in plaats van vlakmop.
• Neem voegen en randzones mee, daar vormen biofilms zich het eerst.
• Kies bekledingen met volvlakkige verlijming, zodat zich geen water onder verzamelt.
• Laat na de reiniging voldoende drogen voordat de zone weer wordt vrijgegeven.

---

Regelgeving in een overzicht

• DIN 51097 – testmethode en klassen A, B, C voor natte blotevoetenzones.
• DGUV Regel 107-001 – exploitatie van zwembaden (Duitse regel van de wettelijke ongevallenverzekering), met eisen aan vloerbekledingen en hun onderhoud.
• DIN EN 13451 – veiligheidstechnische eisen aan zwembaduitrusting en inbouwdelen.
• ASR A1.5 – vloeren op arbeidsplaatsen (Duitse technische regel), ook voor personeel in bad- en sanitaire ruimtes.
• DIN EN 16165:2023 – overzicht van de methoden voor bepaling van de slipweerstand, inclusief blotevoetentest (Duitse versie van de Europese norm EN 16165).

---

Keuzehulp

1. Wordt de zone blootsvoets, met schoenen of gemengd gebruikt? Bij gemengd gebruik moeten beide beoordelingen worden bekeken.
2. Is het oppervlak permanent nat, af en toe nat of overwegend droog?
3. Hoe sterk is de helling – hellingbanen en bassinranden vereisen een hogere klasse.
4. Welke reinigingsmethoden en -middelen worden gebruikt?
5. Moet het uiterlijk behouden blijven, bijvoorbeeld bij monumentale of esthetisch veeleisende oppervlakken?
6. Moet de oplossing permanent of tijdelijk zijn, bijvoorbeeld in een huurpand?
7. Zijn er zones met bijzonder kwetsbare personen, bijvoorbeeld in zorg en therapie? Zie hiervoor ook onze antislipoplossingen voor senioren.

---

Conclusie

In blotevoetenzones en natte ruimtes beslist niet de R-klasse, maar de klasse volgens DIN 51097. Wie bestaande oppervlakken aanpast, heeft oplossingen nodig die grip geven bij nattigheid en zeep, huidvriendelijk zijn en hygiënisch te reinigen zijn. Met de juiste combinatie van bekleding, behandeling en reinigingsconcept kan het vereiste niveau ook achteraf veilig worden bereikt.

Veelgestelde vragen over slipveilige blotevoetenzones en natte ruimtes

Welke klasse geldt voor douches en bassinomgangen?

Blotevoetenzones worden ingedeeld in de klassen A, B en C. C is de hoogste eis, bijvoorbeeld voor hellende bassinranden of trappen in het water. De precieze indeling vindt u in de regelgeving en uw risico-inventarisatie.

Geldt R9–R13 ook voor blotevoetenzones?

Nee. R9 tot R13 beschrijft de slipweerstand voor zones met schoenen. Voor blotevoetenzones geldt de eigen indeling in A, B en C.

Hoe blijft een slipwerende natte ruimte hygiënisch?

Kies goed te reinigen materialen waarop water kan weglopen. Reinig regelmatig tegen zeepresten en kalk en vermijd filmvormende middelen.

Passende oplossingen en branches

• Natte ruimtes in ziekenhuis en verpleeghuis
• Antislipbehandeling voor tegels
• blotevoetvriendelijke slipvaste vloerbekleding
• slipvaste dekken in de scheepsbouw
• Slipweerstand en normen in een overzicht

Meer informatie: DGUV Information 207-006 (Duitse DGUV-richtlijn): vloerbekledingen voor natte blotevoetenzones

---

Natte ruimtes veilig maken

• Laat u gratis adviseren – vereiste klasse A, B of C bepalen
• Passende oplossing kiezen – bekleding, behandeling of coating, afhankelijk van de ondergrond
• Huidvriendelijk uitvoeren – structuren met grip voor blote voeten, zonder te verwonden
• Reinigingsconcept meenemen – zodat de slipweerstand blijvend behouden blijft

Vraag nu aan – wij beoordelen uw natte ruimte en adviseren de passende uitvoering.